Lantang gulay, halos ayaw magpapigil nun mata ko sa pagsasara.
At dahil tutal naman, alam mo naman na hindi naman ako mahilig mag-rides, dinaan ko na lang ang lahat sa pagkain buong araw.

Pero naisip ko, subukan ko naman sumaya sa lakad na yun. Kaya eto, alam kong medyo magugulat ka, pero may mga ilan-ilan din naman ako naging “firsts” na naexperience.

Una, natupad ko na yung matagal ko ng gusto na mag-go kart. Ibang klase ang pakiramdam. Ang tagal nating pinaguusapan dati na susubukan natin ‘to, at ngayong nakasubok na ko, naging masaya naman ako, first to finish pa ko, pero bigla na naman kitang naisip, na siguro ang saya natin sobra kung sabay natin tong naexperience.

Pangalawa, ginusto ko mang humindi dahil ayoko ng heights at ayoko ng todong adrenaline rush, pinilit na nila ko, kaya sinubukan ko na rin yung Junge Log Jam. Alam ko, malamang sa hindi, gulat na gulat ka ngayon dahil panigurado maiisip mo na malayo sa pagkatao ko na sasakay ako ng ganun. Pero ayun, sumubok ako. Halos para akong titilapon na akala ko huling araw ko na sa mundo (exagg, pero sigurado akong naiintindihan mo yung grabeng takot ko), at hindi ko naramdaman yung mga kamay ko pagkatapos, para bang na-stroke ang feeling dahil sa dinanas ko dun. Sa totoo, masaya ang pakiramdam dahil hindi ko akalain mapapasakay at kakayanin ko din naman pala sumakay sa ganun. Pero eto na naman, napaisip na naman ako sayo, na alam ko, mas bawas yung takot ko kung andun ka. Dahil isang mahigpit na akap mo, lambingin at todong i-feed mo ang pagiging brat ko, alam ko, sigurado ako, mas kakayanin ko.

Ang totoo, kinaya ko namang piliting wag kang isipin.
Hanggang sa…

Hanap ako ng hanap dahil kinailangan kong maghanap ng mabibilihan ng pampalit, dahil basang-basa na yung suot ko. Lakad lang ako ng lakad mag-isa hanggang sa biglang sinimulan na ang fireworks. Napatigil ako. Ginusto kong damahin yung ganda nun fireworks nung gabing yun. Pero ewan ko. Sa buong buhay ko, nun lang ako nalungkot na makakita ng fireworks. Dahil siguro hindi kita kasama. Dahil siguro hindi man lang kita matawagan, samantalang kung hindi mo alam, hindi ako pumalya na tawagan ka tuwing may nakikita akong ganun at hindi kita kasama. Pero hindi ko na yun magawa ngayon. Malamang maiinis ka na naman lang sa akin. Dahil basta sa simpleng kadahilanan na wala ng mas sasaya pa kung kasama kita nun.

Madalas, ngayong mga panahon na ‘to, hindi ko maiwasang hilingin na sana isa na lang ako sa mga batang takbo ng takbo sa kasiyahan habang hindi mapakali sa kakapamili kung anong gusto nilang sakyan. Na sana, tulad nila, pagkatapos kong makasubok sumakay sa mga rides, pagkaalis ko sa lugar na yun, hanggang sa makauwi ako ng bahay, wala akong ibang salita na maiisip tungkol sa naramdaman ko kundi — ENCHANTED.

2. pag maliligo ako, nakahanda na lahat ng gamit ko, pati towel

3. pag nacoconstipate ako, hinahayaan mo na gustuhin kitang tumabi sakin at akapin kita, hanggapng matapos ang paghihirap ko sa banyo

4. pag may nawawala akong gamit, isang tawag ko lang sayo, alam mo na kung saan ko dapat hanapin

5. pag sayo ako natutulog, onting dikit ko lang sayo, tulog na tulog na ko kaagad

6. pag nagpapark ako tapos automatic na ikaw ang magtatago ng ticket dahil siguradong mawawala ko yun pag ako ang nagtago

7. pagluluto mo ng breakfast tuwing sleepover

8. alam na alam mo kung anong order ko sa kahit anong restaurant na kakainin natin. pati yung sinasabi kong ayaw kong kainin, tapos ioorder mo, tapos kakainin ko din naman after

9. tuwing kumakain tayo tapos mas gusto ko yung order mo, in a snap, papayag ka na makipagpalit

10. tuwing kumakain tayo na ang oorderin mo e yung 1 ko pang gustong food, para makain ko pareho

11. pag badtrip ako sa work, na kahit alam mong susungitan lang kita, pipilitin mo pa rin akong kalmahin, pipilitin mo pa rin na iooffer na pagusapan natin, iooffer mo pa rin kung gusto ko ba na akapin mo ko, para mawala yung stress ko

12. pag badtrip ako sa kahit ano pang bagay, pareho din sa approach mo sa work ko, pipilitin mo pa rin akong kalmahin, pipilitin mo pa rin na iooffer na pagusapan natin, iooffer mo pa rin kung gusto ko ba na akapin mo ko, para mawala yung stress ko

13. pag masama yung pakiramdam ko, alam na alam mo kung paano ako alagaan at gamutin

14. yung isang isang beses na todo ako nalasing, willing ka pa na dun tayo pareho matulog sa banyo dahil sa sama ng pakiramdam ko nun

15. marami pang iba.

sa lahat ng mga nabanggit ko sa taas, may dalawang bagay akong narealize kaya naisip ko kung gaano kahirap na mawala ka sa buhay ko:

– a. ang hirap makarating sa kumportableng posisyon, na maging ok tayong friends, dahil alam ko, pag makita at gawin mo lang ulit yung mga nilista ko dito.. i know.. im sure. im gonna fall for you all over again.

– b. simply put, the new person in my life will have a large shoes to fill.

it’s not that i can’t live without you.
it’s just that ever since i met you, it has been so much more
and its hard to settle for anything less than that.

iniyak ko na lang ng iniyak.
sinabi ko na lang ng malakas yung mga bagay na gusto kong sabihin sayo.
at walang halong biro pero parang sinagot mo ko sa panaginip ko.

sabi mo:
“oo, kung gusto mong malaman, merong nagppursue sakin ngayon, si A, B, C at D (hindi ko na maalala kung ano-ano yung mga pangalan, dahil one hour after, nun naisip ko na isulat yung mga pangalang binaggit mo, hindi ko na bigla maalala), pero ikaw pa rin lang hanggang ngayon, ikaw pa rin lang mahal ko. may pinagdadaanan lang talaga ako.

hindi naman malayong maraming mahulog sayo.
marami silang rason para magustuhan ka.
kaya malamang nga, totoo yung sinabi mong yun sa panaginip ko

call me delusional, or probably too much hoping thoughts in my subconscious mind.
but a big part of me believes that you still do love me, no matter what you say when you look into my eyes, no matter how you are towards me, no matter how much you push me away. i know, and i feel. you still love me.

“i used to just think that since its done it should be forgotten. which is wrong i know, that’s why now im going to face everything and take it as it is.”

“ur not.im telling you, you are not. i am. very much so. its just that i am trying to stay focused and not say anything but the hard truth. trying not to make excuses to make it seem that im not that person.”

“like i cant eat, i cant stay too long along, i cant stay with sina mama cuz i space out and cry. ive not been in the mood to do anything while im here.”

“not only that. sayo din. cuz i am what you’ve been saying and ive always taken that against u when u’ve been right all along.”

“i can’t tell you i do, cuz everything ive done shows something else. i just wasn’t honest to myself, i tried to prove you wrong too much that i was doing it for the wrong reasons. i was reluctant to believe u cuz sometimes u felt you were only doing and saying things to get back at me which was not true.”

“im truly sorry for making it seem that way.. i just wasn’t thinking straight thats all, i just filled my head with justifications to make me forget that even without you knowing everything you have been more right than you knew.”

“i know.. i want to say something to make it all go away but i cant.. im sorry for all of this.. for the pain..for the hurt..”

“nothing i can say will make things better right now.. i know what i want and i am doing something about me.. i dont want to be like this. i want to be someone who deserves you.. i love you and i am going to fix me, fix us”

“im sorry.. i am doing this for us as well.. i really still want to be with you and only you.. i love you..”

“i understand.. i cant force you to stay.. i hope you would though.. im going to be a different person, a better person”

“i really want us to work by. i really do.”

“my ultimate goal is to fix us. and i am and will take all the steps needed to reach that goal. you and i happy together is something that i want to happen. i do want to spend my life with you. and that is exactly what im going to do. i love you.”

Last christmas spent together: Happy christmas baby.. i love you.. eat well and sleep sweet..

Last new year spent together: I know these past few years have not been great.. But i wish you a better 2009. i love you. happy new year.

Most memorable (first ever year that we spent Dec 23 together): Junction na by.. Parang i miss you already. i didnt want to let go of the hug kanina.

Tuwing binabasa ko lahat ng mga yan, naiisip ko, minahal mo nga talaga ako.
You really did want to change and to be better for us.
Kaya lang, hindi mo naman ako binigyan na disclaimer man lang, na may expiration lang pala lahat ng yan.

Maybe the problem is/was that, I held on to these words too much
..that I never thought that those words could only be fleeting
..that those words could not stand the test of time
..that those words could eventually lose their meaning.

(pero hindi ko maiwasang hilingin at kumapit na sana hindi na lang kinailangan mag-expire ng mga salita at ng pagmamahal mo)

nakaka-enjoy din naman
kaya lang, wala akong ibang maisip kundi:

1. ang saya siguro kung kasama kita
2. none of those things/places mattered, without you; none of it could ever be enough, without you

kung paano mo ko ipagtabuyan mo ko
kung gaano ka ka-iritable tuwing kausapin ako
kung gaano mo ko hindi ginugustong makita
kung paano mo ko ilagay sa huli ng listahan ng mga taong ginugusto mong makasama

siguro nga, para sayo, wala akong nagawang tama
kahit sinabi mo naman sakin na alam mong i meant well
siguro nga, para sayo, ako ang pinakasablay na tao
na hinayaan mong pumasok sa buhay mo
at siguro nga, para sayo, naging mas masaya at madali ang lahat
kung hindi na lang naging ‘tayo’.

hindi naman ako kulot, para maging salot.
pero kung yun na lang ako para sayo,
sana na lang, kahit papano, maisip mo na:

isa akong salot na ang kamalian sa buhay ay ginustong maramdaman na mahal sya
at MAHALIN KA ng SOBRA-SOBRA.

pinilit kong tapangan un sarili ko,
pinilit kong isipin na kakayanin ko naman, kasi sasamahan mo naman ako.
hahawakan mo naman yung kamay ko,
aakapin ako kapag takot na takot na ko,
at sasabihing hinding hindi mo ko iiwanan at papabayaan.

kaya lang,
pinagtulukan mo ko hanggang makasakay ako,
bigla mo na lang kinandado,
at hinayaan akong bumyahe mag-isa.

siguro mas kinaya ko pa kung sakaling pinanood mo man lang ako
habang hilong-hilo ako at halos sumuka ako
dahil sa pagbabaliktad ng tyan na dulot ng pagsakay sa rollercoaster

kaya lang,
pagkakandado mo, umalis ka na ng dire-diretso.
at ni minsan, hindi mo man lang nagawang lingunin ako.

pero sandali lang, naisip ko lang bigla..

kapag ba pinaulit-ulit kong sabihin sa sarili ko ngayong gabi na naiisip mo din naman ako bago ka matulog, at kapag ba pinaulit-ulit kong sabihin sa sarili ko na hinahanap mo din naman ako sa tabi mo bago ka matulog..

posible kayang magkatotoo yun?

hmm.. wala naman sigurong masama kung susubukan ko;
makatulog man lang ng nakangiti, kahit ngayon lang..

sinabi mo: yung kay shy, ikaw lang naman ang nagbuo nun sa utak mo e. friends pa lang naman kami nun e.

wow.

1. friends lang ba yung kasama mo yung bestfriend mo tapos papasunurin mo sya; at maghoholding hands pa kayo sa ilalim ng table?

2. friends lang ba na yung inamin mo sakin na may mga pagkakataon na kapag nag-uusap kayo e nagkakahiritan kayo na, “ikaw kasi, hindi ka mabakante, hindi tuloy maging tayo”?

3. friends ba yung may nabasa akong email na kilig na kilig ka dun sa araw na magkasama kayo?

4. friends ba yung ganun na nung tinawagan ko sya e walang kasing guilty yung tao nun nakausap ko, at napakaimportante nung rason ko kung bakit ko sya tinawagan, pero sa sobrang guilty o hindi mapanindigan yung pinasok nya, naihirit nya sakin na “pwede bang mamaya na lang, kakain na lang muna ako ng lunch”?

5. friends ba yung nun piniga kita ng husto, lumabas din na how you held hands when you met up, e katulad na katulad din sa way na we hold hands?

in fairness, nun tinanong ko naman sayo yung mga yan, ang sagot mo naman ay “no”.

i could have rested my case right there and then.

pero pasensya na, hindi ko pa pala mabitawan hanggang ngayon, dahil hindi ko alam kung amnesia ba ang pwede sisihin kung paano mo kinayang mabitawan yung linyang “binuo mo lang naman yun sa utak mo, friends pa lang naman kami nun” o kung hindi man dun, saan ko ba yung pwede isisisi?

nalalabuan kasi ako e, akala ko, isa yun sa mga pinagsisihan mo, kaya ginusto mo ding bumawi nun 2007, kaya ginusto mo ring tanggapin kita ulit. pero hindi pala. inimpose ko sayo na wag mo na sya muna kausapin dahil sa nangyari, pinaintindi ko sayo yung rason kung bakit ko yun pinapagawa sayo. at inassume ko din na ikaw mismo sa sarili mo, alam mo kung bakit ko yun pinagawa. hindi ako nagkulang sa pagpapaintindi sayo. dahil ayokong isang araw, babalik lahat at magbabackfire, dahil lang sa simpleng hindi mo alam yung purpose ng ginagawa mo — doing it for the wrong reasons, at posibleng gawin mo lang dahil lang sinabi ko. akala ko talaga naintindihan mong mabuti at isa yun sa mga pinagsisisihan mo at isa sa mga rason bakit ginugusto mong bumawi. hindi pala.

naiisip ko tuloy ngayon, siguro nga ang hirap nga naman ng ginawa mo nun time na yun na bumabawi ka, dahil mahirap magpakatatag at magpakatapang kung wala ka namang pinanghahawakan na sapat na rason. kung hindi mo alam kung anong purpose nung mga pinaggagawa mo. kung anong dahilan kung bakit mo iendure.

katulad din siguro ng addiction sa alocohol. na kung tinatanggal mo yun sa sistema mo, kailangang may tama kang rason para magawa mo yun. dahil kung hindi tama at hindi sapat yung rason mo, panandalian lang ang pagbabago na magagawa mo. babalik ka din sa dati. sa tama at sapat lang na rason magiging posible ang totoo at matagalang pagbabago.

love AND true remorse sana ang mga rason mo. dahil yun ang pinakatama at pinaka-swak sa sitwasyon natin. pero paano nga naman magiging posible mangyari yung true remorse (regret in motive itself), kung in denial ka naman at puro justifications naman yung asa utak mo.

nakakasira ng ulo, and it makes me wonder, ano nga ba yung mga “binabawi” mo nung mga panahon na yun?

andaming pagkakataon na siguro akala mo tinatanggap ko ng buong-buo un mga sinasabi mo, yung mga sagot mo sa mga tanong ko, akala mo nilulunok ko na lang ng buo. pero ganun na lang yung pinakita ko, dahil alam kong ayaw mo na ng drama, ayaw mo na kulitin kita, ayaw mo na humaba pa yung paguusap at pagtatalo.

pero ang totoo, masakit. hindi ko alam kung ang rason mo ay para maging mas madali para sayo, para wala na akong mga follow-up questions pagkatapos mo sagutin, iwas-away, o awa kaya you opted to try to soften the blow na lang.

para namang hindi mo ako kilala. alam mo naman na mas importante sakin na sabihin sakin yung totoo kesa piliin na hindi ako masyadong masaktan. dahil kung hindi mo naiisip pa rin hanggang ngayon, mas masakit yung paraan mo e. masakit dahil hanggang sa kadulu-duluhan, hindi mo kinayang ibigay yung hinihiling ko at yung nararapat sa akin.

probably you meant well. but i would have preferred the honesty and respect that i deserve.

kaya siguro tayo pinaghiwalay sa ngayon.

A goodbye will hurt but not as much as an I love you that can’t be proven.